Vanmiddag zat ik in 't allerlaatste college van jaar 1. Een jaar dat omvloog en vele malen de bevestiging gaf dat ik toch echt op 't juiste plekje zit. Op de opleiding journalistiek, maar ook op de CHE. Ik heb veel toffe dingen meegemaakt en zie uit naar de komende drie jaar. Voor nu nog wat verslagen inleveren en toetsen maken. Op naar de zomervakantie.

Gisteravond zat ik heel hard te studeren *kuchkuch* voor de toets van vrijdag. Tuut-tuut-tuut. Brandalarm. Nou is dat brandalarm in de afgelopen maanden regelmatig afgegaan. Als ik meer dan 3 kaarsjes aan heb, ze uitblaas en vervolgens mijn deur open doe, begint het ding op de gang te tuten. Laat je iets een beetje aanbranden in de keuken is het ook feest.

Het was half elf. In de keuken is dan meestal niemand meer bezig. Dus ik dacht aan kaarsjes. Toch maar even kijken. Beneden rook ik gelijk dat het iets serieuzers was dan slechts kaarsjes. Al het licht was uit en in de keuken zag ik het schijnsel van de looplamp van huisgenoot C. De keuken stond blauw van de rook, maar gelukkig was de buitendeur al open. Ineens ontdekten C en B vlammen onder de trommel van de wasmachine!

Als de wiedeweerga werd de droger van de wasmachine afgevist en in de keuken gezet. Nou staat bovenop die droger een lifetime voorraad wasmiddel met zeker 3 flacons per huisgenoot. Een van de gevallen flacons barstte open: vloeibare zeep over de keuken vloer dus lekker glad! Ondertussen vulde ik de afwasteil met water toen mijn oog op de brandblusser viel. Oh ja, die hebben we ook nog. Dank u wel, Brandweer Ede.

B ging met de brandblusser de wasmachine te lijf. Douche onder het schuim, maar hé, de brand was uit. Toen kwam het grote probleem: hoe krijg je een wasmachine gevuld met was en heel veel water fatsoenlijk de douche uit, in het donker omdat de stroom er nog steeds vanaf was. De machine was spekglad en hartstikke zwaar, maar het is gelukt. Het deurtje van een wasmachine blijkt alleen niet waterdicht als de machine voorover geleund staat. Flinke golf water over de vloer met... vloeibare zeep... Glibberend werd de machine naar buiten gehesen.

Op onze achterstraat staat inmiddels een derde wasmachine te wachten tot 'ie naar het grofvuil gaat. En wij mogen weer op zoek naar een nieuwe...

Grappig eigenlijk. Ik kijk graag televisieseries met hightech computersnufjes en hippe tooltjes om de bad-guy te vangen. Hoe kun je nou ooit een misdaad oplossen zonder een gigantisch touchscreen met live beelden van verkeerscamera's die je met een veeg over het scherm haarscherp kunt laten inzoomen?

Maar als ik een boek lees kom ik liever geen computer tegen. Boeken horen computerloos te zijn. Toch?

Maar waarom? Vanwaar die gekke twist in mijn hoofd? Wat maakt dat ik zo'n touchscreen wil zien en het gebruik er van in een boek onrealistisch vind?

Een leuk projectje op het web: OneMillionGiraffes. Doel is om voor 2011 een miljoen zelfgemaakte giraffes te verzamelen. 1.000.000 giraffes ja. Getekend, geknutseld of van Lego, het maakt niet uit. Zolang ze maar met het handje gemaakt zijn. Een doeltreffende site met inmiddels ruim 600.000 giraffes, die je uiteraard allemaal kunt bekijken. Dagelijks verschijnt er op de blog een 'Giraffe of the day', ook erg leuk om te bekijken. Op een wereldkaartje kun je zien waar de giraffes vandaan komen en natuurlijk is er ook een pagina statistiekjes. Wie doet er mee en gaat gezellig tijdens saaie colleges giraffes tekenen in plaats van de standaard droedels? :)

Al maanden was ik op zoek naar De Ideale Tas. Vriendlief vond 'm en gaf De Tas als verjaardagscadeautje dit jaar. Helaas blijkt De Ideale Tas na een maandje toch niet zo heel ideaal. De naden van een hengels beginnen los te laten en het zal een kwestie van tijd zijn voor het schouderhengsel niet meer te gebruiken is. Niet netjes, maar goed, dat ruilen ze toch nog wel?

Langzaam word ik wakker. Terwijl ik me weer lekker wil omdraaien merk ik dat mijn telefoon de boosdoener is. Slaperig neem ik op. Het is klasgenoot M. met de melding dat de tutor ziek is en het tutoruur niet doorgaat. Mijn hersenen zijn spontaan wakker genoeg om te bedenken dat ik daardoor alleen het 1e, 2e, 7e en 8e college heb. Terwijl ik het gesprek beëindig zie ik dat het eerste college over 10 minuten begint. Verslapen.  Ik woon dicht bij school, maar niet zó dichtbij. Achter in mijn hoofd fluistert een stemmetje dat ik toch al niet al te best ben in economie. Het stemmetje verliest het van mijn warme bed.

Langzaam word ik wakker. De bel gaat. Lui als ik ben wil ik mij weer lekker omdraaien, tot ik het woord 'radiator' opvang uit het gesprekje bij de voordeur. Binnen een seconde sta ik naast mijn bed en begin als een malle de verdwaalde kledingstukken op te ruimen die ik gisteravond her en der een plaatsje gaf in mijn kamer. Die man aan de voordeur is de loodgieter die mijn verwarmingsprobleem komt oplossen. Terwijl er op mijn kamerdeur geklopt wordt, roep ik dat ik uit bed kom.

Het is vrijdagavond en ik zit in de tram. Halverwege wordt er omgeroepen om de vervoersbewijzen gereed te houden voor controle. De man van Connexxion vergelijkt de foto op mijn OV-chipkaart met mijn gezicht. Niet eens of ik ingecheckt ben. Het is goed zo.

Aan de andere zijde van het gangpad zit -naar ik vermoed- een Turkse man met zijn zoontje. De dagkaart die hij kocht is verkeerd gestempeld. Uit de discussie blijkt dat hij niet wist dat er ook op het datumvakje een stempel moest. Hij krijgt een boete, terwijl aan de rest van de stempels op het kaartje is af te lezen dat het verder klopt. (“Ja, dat zie ik, maar er ontbreekt echt een stempel bij de datum.”)

In het centrum stap ik uit. De controleurs gaan op het perron wat staan keuvelen. Als de volgende tram komt verdelen ze zich over de deuren om de passagiers die uitstappen te controleren. Bij de voorste deur wordt een blanke vrouw tegengehouden. Ze schudt verontschuldigend haar hoofd. Terwijl ik door die deur naar binnen stap hoor ik de controleur wat zeggen. “Vooruit dan maar,” klinkt het en met een “heel erg bedankt” stapt de vrouw snel uit.

De controleurs beginnen met het controleren van de reizigers. Ik hoef niets te laten zien, ze herkennen me van de vorige rit. Een paar rijen achter me hebben ze iemand zonder geldig vervoersbewijs gevonden. Een jonge vrouw, zo te zien uit India. Terwijl ik uitstap wordt de bon geschreven.

Tijd om eens te bellen met Connexxion. De dame aan de telefoon zegt dat het inderdaad overkomt alsof er nogal selectief boetes uitgedeeld worden. Zolang diegenen die bekeurd zijn niet zelf met een verhaal komen doet Connexxion er verder niet mee. En eerlijk gezegd had ik niet anders verwacht..

“U gelooft me waarschijnlijk niet” zei ik terwijl ik voor het loket van de NS verscheen. Nog geen half uur geleden was ik huppelend en blij bij het loket vandaan gegaan. Tijdens een sprintje tussen bus en trein vanmorgen was mijn OV-kaart uit mijn jaszak gefloept. Eenmaal in de trein ontdekte ik het verlies. Op de terugweg ging ik langs het loket, waar ik mijn OV-kaart al bij de meneer zag liggen. Snel ging ik door naar de bus waar ik nu weer zonder zorgen in kon stappen.